Σαν σήμερα
στη Ρόδο

Στις 25 Μαΐου 1958 άναψε για πρώτη φορά η μηχανή προβολής του θερινού κινηματογράφου Τιτάνια, εγκαινιάζοντας ένα νέο κεφάλαιο στη διασκέδαση της μεταπολεμικής Ρόδου. Ο κινηματογράφος δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Χατζηνικολάου, σε μια εποχή που η προβολή ταινιών σε υπαίθριες αίθουσες αποτελούσε σημαντική κοινωνική έξοδο για τις οικογένειες και τους νέους του νησιού.

Η πρώτη ταινία ήταν «Ο κόκκινος κουρσάρος», με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Την ημερομηνία και τον τίτλο της ταινίας κατέγραψε αργότερα ο Μιχάλης Χατζηνικολάου σε προσωπική του αφήγηση. Θυμόταν ότι η προσέλευση ξεπέρασε τις προσδοκίες των δημιουργών και ότι το κοινό γέμισε τον χώρο, ακόμη και με όρθιους θεατές.

Η ανταπόκριση δεν περιορίστηκε στην εναρκτήρια βραδιά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ιδρυτή, κατά την πρώτη θερινή περίοδο διατέθηκαν περίπου 70.000 εισιτήρια. Το επόμενο καλοκαίρι, το 1959, ο ίδιος υπολόγιζε περίπου 90.000 εισιτήρια, αποδίδοντας στη μεγάλη αυτή απήχηση την απόφαση για τη δημιουργία μόνιμης χειμερινής αίθουσας. Οι αριθμοί αυτοί αποτελούν στοιχεία προσωπικής μαρτυρίας και όχι ανεξάρτητα ελεγμένα λογιστικά δεδομένα.

Το Τιτάνια έμελλε να συνδεθεί με πολλές δεκαετίες κινηματογραφικών αναμνήσεων. Η πρώτη του προβολή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανάπτυξης των χώρων πολιτισμού στη Ρόδο μετά την Ενσωμάτωση, όταν οι αίθουσες κινηματογράφου λειτούργησαν ταυτόχρονα ως τόποι συνάντησης, ψυχαγωγίας και επαφής με το ελληνικό και διεθνές σινεμά. Η γνωστή ημερομηνία προέρχεται από τη μαρτυρία του ιδρυτή· παραμένει χρήσιμη η εύρεση διαφημιστικής αγγελίας της εποχής για πρόσθετη τεκμηρίωση.

Στις 25 Μαΐου 1976 κορυφώθηκαν στη Ρόδο οι κινητοποιήσεις που είχαν ξεκινήσει την προηγουμένη ενάντια στην παρουσία πλοίων του 6ου Αμερικανικού Στόλου. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην περιοχή του λιμανιού, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο είχε ήδη εκφράσει την αντίθεσή του στην επίσκεψη και τα αμερικανικά πληρώματα αντιμετωπίζονταν ως ανεπιθύμητα από τους διαδηλωτές.

Η ένταση οδήγησε σε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας. Τα γεγονότα έμειναν έντονα στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία της Ρόδου και ακολούθησαν συλλήψεις και δίκες προσώπων που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

Στις 25 Μαΐου 2014, στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών, ο Γιώργος Χατζημάρκος εξελέγη για πρώτη φορά Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου, επικρατώντας του απερχόμενου περιφερειάρχη Γιάννη Μαχαιρίδη. Η αναμέτρηση ολοκλήρωσε την πρώτη τετραετή περίοδο του αιρετού περιφερειακού θεσμού που είχε δημιουργηθεί με το σχέδιο «Καλλικράτης».

Η ψηφοφορία αφορούσε έναν ιδιαίτερα σύνθετο νησιωτικό χώρο: τη Ρόδο και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα μαζί με τις Κυκλάδες, που συγκροτούσαν πλέον ενιαία διοικητική περιφέρεια. Το τελικό αποτέλεσμα έδωσε στον Χατζημάρκο περίπου 56,9% των έγκυρων ψήφων, έναντι περίπου 43,1% του Μαχαιρίδη, με καταμετρήσεις που αποτυπώθηκαν στον εκλογικό Τύπο της εποχής.

Η πρώτη εκλογή του νέου Περιφερειάρχη σήμανε αλλαγή στη διοίκηση του Νοτίου Αιγαίου, σε μια περίοδο που οι νησιωτικές περιφέρειες καλούνταν να διαχειριστούν ζητήματα μεταφορών, υποδομών, οικονομικής πίεσης και αναπτυξιακής πολιτικής. Ο Χατζημάρκος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2014, διαδεχόμενος τον πρώτο αιρετό περιφερειάρχη.

Η ημερομηνία καταγράφεται στο ιστορικό αρχείο ως αλλαγή διοίκησης της Περιφέρειας και όχι ως απλή καταγραφή μίας ακόμη εκλογικής αναμέτρησης. Η θεσμική συνέχεια από τη Νομαρχία Δωδεκανήσου προς την αιρετή Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου αποτελεί το ουσιαστικό ιστορικό πλαίσιο της καταχώρησης.

Στις 25 Μαΐου 2014 ο Φώτης Χατζηδιάκος επικρατεί στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών και εκλέγεται δήμαρχος Ρόδου. Η επαναληπτική ψηφοφορία ολοκληρώνει μια έντονη προεκλογική αναμέτρηση για τον ενιαίο Δήμο Ρόδου.

Ο Χατζηδιάκος ανέλαβε καθήκοντα τον Σεπτέμβριο του 2014 και παρέμεινε δήμαρχος έως το 2019. Η εκλογή του αποτελεί βασικό σταθμό στη σύγχρονη αυτοδιοικητική ιστορία του νησιού.

Η συγκεκριμένη ημερομηνία αποτελεί σταθμό της πολιτικής ιστορίας της Δωδεκανήσου. Η εκλογή σε αξίωμα πρέπει να διακρίνεται από την επίσημη ανάληψη καθηκόντων, η οποία μπορεί να πραγματοποιήθηκε σε διαφορετική ημερομηνία.