Σαν σήμερα
στη Ρόδο

Ο Ratib Ağa μνημονεύεται ως δήμαρχος σε οθωμανική πηγή που τον συνδέει με την εποχή του Maşuk Paşa. Η αναφορά τοποθετεί τη δραστηριότητά του γύρω στο 1879, όχι στις αρχές του 20ού αιώνα.

Η παρουσία του στα οθωμανικά διοικητικά τεκμήρια βοηθά να αποκατασταθεί η λιγότερο γνωστή ιστορία του θεσμού πριν από την ιταλική κατάληψη. Η μνεία δεν προσδιορίζει με ασφάλεια την πλήρη διάρκεια της θητείας του.

Ο Mehmed Ali Efendi, γνωστός και ως Kapancı, αναφέρεται σε ιστορική μελέτη ως δήμαρχος της Ρόδου και ως πρόσωπο που πέθανε το 1905. Η ίδια μελέτη συνδέει τη διαδοχή του με τον İsmail Hakkı Efendi.

Η μελέτη που μνημονεύει τον θάνατό του το 1905 αναφέρει επίσης διάδοχό του. Γι’ αυτό δεν είναι ασφαλής η συχνά επαναλαμβανόμενη διατύπωση ότι υπήρξε ο τελευταίος Οθωμανός δήμαρχος πριν από τον Σάββα Παυλίδη.

Ο İsmail Hakkı Efendi αναφέρεται ως διάδοχος του Mehmed Ali Efendi στην οθωμανική δημοτική αρχή. Δεν έχει αποκατασταθεί με ασφάλεια η ακριβής ημέρα ανάληψης ή λήξης της θητείας του.

Η διαδοχή του στην οθωμανική δημοτική αρχή δείχνει ότι το διάστημα 1905–1911 δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κενό ή να αποδίδεται συλλήβδην σε έναν δήμαρχο. Αναζητούνται δημοτικά πρακτικά και έγγραφα διορισμών.

Το όνομα Hacı Yusuf εμφανίζεται ως «Rodos Belediye Reisi» σε οθωμανικά κοινοβουλευτικά πρακτικά που αναγνώστηκαν στις 2 Μαΐου 1909 (Γρηγοριανό ημερολόγιο). Η ημερομηνία της συνεδρίασης δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με την ημέρα κατά την οποία ασκούσε το αξίωμα.

Η σχετική αναφορά διαβάστηκε σε συνεδρίαση του οθωμανικού κοινοβουλίου στις 2 Μαΐου 1909. Πρόκειται για ημερομηνία κοινοβουλευτικής συζήτησης, όχι αποδεδειγμένα για ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων ή για βεβαίωση ότι υπηρετούσε ακριβώς τότε.

Ο Sâmi Efendi κατονομάζεται ως «Rodos Belediye Reisi» σε αρχειακό κατάστιχο με ημερομηνία 10 Ιουνίου 1909. Η μαρτυρία βεβαιώνει την αναφορά στο αξίωμά του, όχι την ημερομηνία εκλογής ή διορισμού.

Το κατάστιχο της 10ης Ιουνίου 1909 αφορά το τέμενος/τεκέ Μουράτ Ρέις και καταγράφει τον Sâmi Efendi με δημοτική ιδιότητα. Η ημερομηνία αφορά το τεκμήριο και δεν ταυτίζεται με ημερομηνία εκλογής.

Ο Σάββας Παυλίδης, γνωστός και ως Sava Efendi, εξελέγη δήμαρχος τον Μάρτιο του 1911. Παρέμεινε στο προσκήνιο κατά την ιταλική κατάληψη του 1912 και απομακρύνθηκε από τη δημοτική αρχή με τις αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 1913.

Η εκλογή του τον Μάρτιο του 1911 ανήκει ακόμη στην οθωμανική περίοδο. Μετά την ιταλική κατάληψη του 1912 παρέμεινε προσωρινά στη θέση του, ώσπου απομακρύνθηκε με πράξεις της νέας διοίκησης στις 27 Φεβρουαρίου 1913.

Ο Ατίλιο Μπρίτσι τοποθετήθηκε στη δημοτική διοίκηση μετά την απομάκρυνση του Σάββα Παυλίδη στις 27 Φεβρουαρίου 1913. Η περίοδός του συνδέεται με την πρώτη φάση της ιταλικής στρατιωτικής και πολιτικής διοίκησης.

Ο διορισμός του ακολούθησε την απομάκρυνση του αιρετού Σάββα Παυλίδη. Ο τίτλος «κυβερνητικός επίτροπος» έχει σημασία: δεν πρόκειται για δήμαρχο εκλεγμένο από τους Ροδίους, αλλά για εκπρόσωπο της κατοχικής διοίκησης.

Ο Φραντσέσκο Σακορότι αναφέρεται στη χρονολογική διαδοχή της ιταλικής δημοτικής αρχής από τον Δεκέμβριο του 1919 έως τον Αύγουστο του 1920. Η θητεία του τοποθετείται στη μετάβαση από την πολεμική στη μεταπολεμική συγκυρία.

Η ολιγόμηνη θητεία του ως κυβερνητικού επιτρόπου εντάσσεται στην πρώτη φάση της ιταλικής διοίκησης. Η διαθέσιμη χρονολογία ορίζει μήνες διαδοχής, όχι ακριβείς ημερομηνίες διορισμού και παύσης.

Ο Αλφρέντο Μπιλιότι εμφανίζεται ως κεντρικό πρόσωπο της ιταλικής δημοτικής διοίκησης από τον Αύγουστο του 1920 έως τον Δεκέμβριο του 1937. Κατά το διάστημα αυτό μεταβλήθηκε και το θεσμικό καθεστώς της τοπικής αρχής, με τη χρήση του τίτλου podestà.

Η μακρά παρουσία του καλύπτει δύο διαφορετικά διοικητικά σχήματα: έως τον Ιούνιο του 1927 αναφέρεται ως δήμαρχος και στη συνέχεια ως podestà. Η αλλαγή δεν ήταν απλή μετονομασία αλλά συνδέεται με τη φασιστική αναδιοργάνωση της τοπικής διοίκησης.

Ο Τζιρόλαμο Μεσέρι καταγράφεται ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής από τον Δεκέμβριο του 1937 έως τον Μάρτιο του 1938, σε περίοδο φασιστικής ιταλικής διοίκησης.

Η θητεία του ακολούθησε τη μακρά περίοδο Μπιλιότι και διήρκεσε λίγους μήνες. Ο ιταλικός τίτλος podestà δήλωνε διορισμένο επικεφαλής του δήμου, διαφορετικό από τον αιρετό δήμαρχο.

Ο Ούγκο Τουρκάτο εμφανίζεται στη διαδοχή της δημοτικής διοίκησης από τον Απρίλιο του 1938 έως τον Νοέμβριο του 1939, πριν από την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ανέλαβε την περίοδο της ιταλικής κυριαρχίας, λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αναφορά του ως podestà αποτυπώνει τον θεσμικό χαρακτήρα της τότε δημοτικής εξουσίας.

Ο Πιέτρο Σέκι καταγράφεται από τον Νοέμβριο του 1939 έως τον Νοέμβριο του 1943. Η περίοδός του περιλαμβάνει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις ανατροπές της ιταλικής διοίκησης το 1943.

Η θητεία του συνέπεσε με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τελείωσε το 1943, χρονιά κατά την οποία άλλαξαν δραματικά οι στρατιωτικές συνθήκες στα Δωδεκάνησα. Δεν πρέπει να συγχέεται η δημοτική του ιδιότητα με την ανώτερη στρατιωτική διοίκηση.

Ο Αντόνιο Μάκι καταγράφεται ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής από τον Νοέμβριο του 1943 έως τον Μάιο του 1945. Το όνομά του συνδέεται με την πολεμική διοίκηση της Ρόδου κατά τη γερμανική κατοχή.

Η περίοδός του άρχισε μετά τις ανατροπές του 1943 και έφθασε έως το τέλος του πολέμου στη Ρόδο. Σώζεται μνεία του σε έγγραφο της 2ας Ιουνίου 1944· η ημερομηνία αυτή τεκμηριώνει παρουσία του, όχι έναρξη θητείας.

Ο Αθανάσιος Καζούλλης συνδέεται με τη μεταβατική δημοτική διοίκηση της περιόδου 1945–1946 υπό βρετανική διοίκηση. Η τελευταία συνεδρίαση του σχετικού δημοτικού συμβουλίου καταγράφεται στις 17 Ιουλίου 1946.

Η δημοτική αρχή της μεταβατικής περιόδου λειτουργούσε υπό βρετανική διοίκηση, πριν από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Η τελευταία συνεδρίαση του τότε δημοτικού συμβουλίου καταγράφεται στις 17 Ιουλίου 1946.

Ο Γαβριήλ Χαρίτος αναδείχθηκε μετά τις δημοτικές εκλογές της 4ης Αυγούστου 1946 και υπηρέτησε έως τον Μάρτιο του 1950. Η εκλογή πραγματοποιήθηκε πριν από την επίσημη ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Οι δημοτικές εκλογές της 4ης Αυγούστου 1946 αποτέλεσαν ορόσημο για την αυτοδιοίκηση της μεταπολεμικής Ρόδου. Ο Χαρίτος, δικηγόρος, παραιτήθηκε το 1950 και αργότερα εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1956, 1958 και 1961.

Ο Συμεών Λαμπαδάριος ανέλαβε μετά την αποχώρηση του Γαβριήλ Χαρίτου και καταγράφεται στη δημοτική διαδοχή από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1950. Η σύντομη αυτή περίοδος αποτελεί μέρος των διαδοχικών αλλαγών στη διοίκηση της μεταπολεμικής Ρόδου.

Γιατρός και δημοτικός σύμβουλος, διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα Γαβριήλ Χαρίτο. Η σύντομη παρουσία του αποτελεί μέρος μιας περιόδου διαδοχικών αλλαγών στην κορυφή του Δήμου.

Ο Νικόλαος Ηλιόπουλος καταγράφεται ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1950. Η θητεία του ακολουθεί εκείνη του Συμεών Λαμπαδάριου και προηγείται της ανάληψης από τον Εμμανουήλ Βροντάκη.

Ο Ηλιόπουλος ήταν εφέτης και ανέλαβε σε μια περίοδο βραχύβιων δημοτικών διοικήσεων. Οι διαθέσιμες συγκεντρωτικές καταστάσεις δίνουν μήνες θητείας, όχι πλήρη στοιχεία για τις αποφάσεις του.

Ο Εμμανουήλ Βροντάκης ανέλαβε τη δημοτική διοίκηση τον Δεκέμβριο του 1950 και αναφέρεται έως τον Ιανουάριο του 1951. Η θητεία του τοποθετείται ανάμεσα σε δύο ακόμη σύντομες μεταπολεμικές δημοτικές διοικήσεις.

Ο Βροντάκης ήταν επίσης εφέτης. Η σύντομη ανάληψη της δημοτικής αρχής τον χειμώνα 1950–1951 καταγράφεται ανάμεσα στις θητείες Ηλιόπουλου και Τηλιακού.

Ο Λάζαρος Τηλιακός αναφέρεται στη δημοτική διαδοχή από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο του 1951. Η θητεία του προηγείται της μεγαλύτερης περιόδου διοίκησης του Φωτίου Φωταρά.

Ο Τηλιακός ήταν γιατρός και δημοτικός σύμβουλος. Η παρουσία του στη δημοτική ηγεσία διήρκεσε λίγους μήνες πριν αναλάβει ο Φώτιος Φωταράς.

Ο Φώτιος Φωταράς εμφανίζεται ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής από τον Ιούνιο του 1951 έως τον Δεκέμβριο του 1954. Η περίοδός του ακολουθεί τις συχνές αλλαγές των ετών 1950–1951 και προηγείται της ανάληψης του Μιχαήλ Πετρίδη.

Δικηγόρος στο επάγγελμα, ο Φωταράς ανέλαβε μετά τις συνεχείς αλλαγές της περιόδου 1950–1951. Η θητεία του έφθασε έως το τέλος του 1954, πριν από την ανάληψη του Μιχαήλ Πετρίδη.

Ο Μιχαήλ Πετρίδης υπηρέτησε σε δύο περιόδους, από το 1955 έως το 1964 και ξανά από το 1964 έως τον Απρίλιο του 1966, με ενδιάμεση θητεία του Γεωργίου Χιωτάκη. Η ακριβής ημέρα θανάτου του αναφέρεται διαφορετικά σε ορισμένες πηγές.

Ο Πετρίδης ήταν γιατρός και υπηρέτησε σε δύο διακριτές θητείες, με ενδιάμεση διακοπή το 1964. Απεβίωσε εν ενεργεία τον Απρίλιο του 1966· οι δημοσιευμένες πηγές δεν συμφωνούν απολύτως ως προς την ακριβή ημέρα θανάτου.

Ο Γεώργιος Χιωτάκης αναφέρεται ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής για λίγους μήνες το 1964, ανάμεσα στις δύο περιόδους του Μιχαήλ Πετρίδη. Η ακριβής ημέρα λήξης της θητείας του χρειάζεται επιβεβαίωση.

Δικηγόρος, ανέλαβε προσωρινά στη διάρκεια της διακοπής της θητείας του Μιχαήλ Πετρίδη το 1964. Η καταγραφή της παρουσίας του εξηγεί γιατί ο Πετρίδης εμφανίζεται δύο φορές στις ιστορικές καταστάσεις.

Ο Ηλίας Ζαχαριάδης καταγράφεται στη δημοτική διαδοχή από τον Απρίλιο του 1966 έως τον Ιούνιο του 1967. Η περίοδός του περιλαμβάνει την πολιτική τομή της 21ης Απριλίου 1967 και προηγείται της ανάληψης από τον Γεώργιο Βρούχο.

Ο Ζαχαριάδης, που αναφέρεται ως λιμενεργάτης, διαδέχθηκε τον Μιχαήλ Πετρίδη. Η θητεία του ολοκληρώθηκε μέσα στο 1967, τη χρονιά εγκαθίδρυσης της στρατιωτικής δικτατορίας.

Ο Γεώργιος Βρούχος τοποθετείται στη δημοτική διοίκηση κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, από τον Ιούλιο του 1967 έως τον Σεπτέμβριο του 1974. Η θεσμική συγκυρία της θητείας του διαφέρει από εκείνη των κανονικών αιρετών δημοτικών αρχών.

Ο Βρούχος ήταν δικηγόρος και ανέλαβε κατά τη δικτατορία. Η θητεία του ολοκληρώθηκε το 1974, μετά την πτώση του καθεστώτος και την έναρξη της Μεταπολίτευσης.

Ο Χαράλαμπος Τζαβάρας καταγράφεται στη δημοτική αρχή από το φθινόπωρο του 1974 έως τον Μάιο του 1975. Η θητεία του εντάσσεται στη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατική αυτοδιοίκηση και προηγείται της ανάληψης του εκλεγμένου Σταύρου Αυγουστάκη.

Ο Τζαβάρας, εφέτης, τοποθετήθηκε ως υπηρεσιακός δήμαρχος στη μεταπολιτευτική μετάβαση. Η παρουσία του γεφυρώνει την περίοδο των διορισμένων διοικήσεων με τις πρώτες νέες δημοτικές εκλογές.

Ο Σταύρος Αυγουστάκης αναδείχθηκε στις εκλογές της 30ής Μαρτίου 1975 και ανέλαβε τη δημοτική αρχή τον Ιούνιο. Η θητεία του εντάσσεται στην πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Οι εκλογές της 30ής Μαρτίου 1975 ανέδειξαν τον Αυγουστάκη ως τον πρώτο αιρετό δήμαρχο της Ρόδου μετά τη Μεταπολίτευση. Η θητεία του σηματοδότησε την επιστροφή στην εκλεγμένη τοπική αυτοδιοίκηση.

Ο Δημήτριος Βενετόκλης αναφέρεται ως δήμαρχος την περίοδο 1979–1982. Η θητεία του ακολούθησε την πρώτη μεταπολιτευτική δημοτική διοίκηση του Σταύρου Αυγουστάκη.

Ο Βενετοκλής ήταν απόστρατος αξιωματικός. Η θητεία του κάλυψε την τετραετία που ακολούθησε την πρώτη μεταπολιτευτική δημοτική αρχή.

Ο Σάββας Καραγιάννης αναφέρεται στη δημοτική διαδοχή της Ρόδου για τα έτη 1983–1990. Η θητεία του ολοκληρώθηκε πριν από τις εκλογές του Οκτωβρίου 1990, από τις οποίες αναδείχθηκε ο Μάνος Κόκκινος.

Γιατρός στο επάγγελμα, ο Καραγιάννης υπηρέτησε για δύο συνεχόμενες δημοτικές περιόδους. Η θητεία του ολοκληρώθηκε το 1990, πριν από την εκλογή του Μάνου Κόκκινου.

Ο Μάνος Κόκκινος αναδείχθηκε στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών της 21ης Οκτωβρίου 1990. Η ορκωμοσία του πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1990, ενώ η θητεία του αντιστοιχεί στα έτη 1991–1994.

Ο Κόκκινος, δικηγόρος, εξελέγη στον δεύτερο γύρο της 21ης Οκτωβρίου 1990. Η ορκωμοσία του πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1990, ενώ η θητεία του άρχισε με το νέο δημοτικό έτος 1991.

Ο Γιώργος Γιαννόπουλος υπηρέτησε ως δήμαρχος Ρόδου από το 1995 έως το 2006. Η δωδεκαετής περίοδος περιλαμβάνει τρεις διαδοχικές δημοτικές τετραετίες και προηγείται της διοίκησης του Χατζή Χατζηευθυμίου.

Αρχιτέκτονας μηχανικός, ο Γιαννόπουλος υπηρέτησε τρεις συνεχόμενες τετραετίες. Η μακρά θητεία του κάλυψε την περίοδο 1995–2006, πριν από τη δημοτική αλλαγή του 2007.

Ο Χατζής Χατζηευθυμίου αναφέρεται ως δήμαρχος Ρόδου για τα έτη 2007–2010. Η θητεία του ολοκληρώθηκε πριν από την εφαρμογή του νέου αυτοδιοικητικού χάρτη που συνδέεται με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Ο Χατζηευθυμίου, ξενοδόχος στο επάγγελμα, ανέλαβε μετά τις δημοτικές εκλογές του 2006. Η τετραετία του ήταν η τελευταία πριν από τη συγκρότηση του ενιαίου καλλικρατικού Δήμου Ρόδου.

Ο Στάθης Κουσουρνάς ανέλαβε το 2011 και υπηρέτησε έως το 2014, στην πρώτη δημοτική περίοδο μετά τη συνένωση των πρώην δήμων της Ρόδου σε έναν ενιαίο δήμο με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Πολιτικός μηχανικός, ο Κουσουρνάς ανέλαβε την πρώτη δημοτική περίοδο του ενιαίου Δήμου Ρόδου που προέκυψε από τη μεταρρύθμιση «Καλλικράτης». Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 31 Αυγούστου 2014.

Ο Φώτης Χατζηδιάκος ανέλαβε τη δημοτική αρχή την 1η Σεπτεμβρίου 2014 και ολοκλήρωσε τη θητεία του στις 31 Αυγούστου 2019.

Ο Χατζηδιάκος ήταν δικηγόρος και ανέλαβε την 1η Σεπτεμβρίου 2014. Υπηρέτησε έως τις 31 Αυγούστου 2019, όταν τον διαδέχθηκε ο Αντώνης Καμπουράκης.

Ο Αντώνης Καμπουράκης εξελέγη στον δεύτερο γύρο των εκλογών της 2ας Ιουνίου 2019 και ανέλαβε την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2023.

Ο Καμπουράκης, ξενοδόχος, αναδείχθηκε στις δημοτικές εκλογές του 2019. Ανέλαβε την 1η Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους και παρέδωσε τη δημοτική αρχή στις 31 Δεκεμβρίου 2023.

Ο Αλέξανδρος Κολιάδης αναδείχθηκε στις δημοτικές εκλογές της 15ης Οκτωβρίου 2023, ορκίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2023 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2024.

Ο Κολιάδης εξελέγη στον δεύτερο γύρο της 15ης Οκτωβρίου 2023 και ορκίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2024 ως δήμαρχος του ενιαίου Δήμου Ρόδου.