Σαν σήμερα
στη Ρόδο

Στις 14 Φεβρουαρίου 1926 εμφανίστηκε στην ιταλόφωνη εφημερίδα «Il Messaggero di Rodi» η ελληνόγλωσση τέταρτη σελίδα, γνωστή ως «Ο Αγγελιαφόρος της Ρόδου». Δεν επρόκειτο για ανεξάρτητη εφημερίδα με ξεχωριστή κυκλοφορία, αλλά για ελληνική ενότητα της ίδιας έκδοσης. Η χρονολόγηση προκύπτει από το ψηφιακό αρχείο του Πανεπιστημίου της Πάδοβας, ενώ ο ελληνικός τίτλος αναφέρεται τόσο στην επιστημονική βιβλιογραφία όσο και στην καταλογογράφηση του ΕΛΙΑ–ΜΙΕΤ.

Η προσθήκη είχε ήδη προαναγγελθεί από την εφημερίδα στο φύλλο της 1ης Ιανουαρίου 1926. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η νέα σελίδα θα παρουσίαζε συνοπτικά το περιεχόμενο των τριών ιταλόφωνων σελίδων, προκειμένου η έκδοση να επικοινωνεί αποτελεσματικότερα με το ελληνόφωνο κοινό της Ρόδου και των άλλων Δωδεκανήσων. Η ύπαρξη ελληνικού τίτλου δεν αναιρεί ότι η εκδοτική γραμμή διαμορφωνόταν μέσα στο πολιτικό περιβάλλον της Ιταλοκρατίας.

Η ελληνόγλωσση σελίδα είχε ιδιαίτερη σημασία σε ένα νησί όπου η ιταλική διοίκηση, οι ελληνόφωνοι κάτοικοι και οι άλλες γλωσσικές κοινότητες συνυπήρχαν σε συνθήκες άνισης πολιτικής ισχύος. Μέσα από την εφημερίδα διακινούνταν ειδήσεις και ανακοινώσεις, αλλά και η οπτική του ιταλικού διοικητικού μηχανισμού. Συνεπώς, η σελίδα αποτελεί πηγή για τη δημόσια ζωή και συγχρόνως τεκμήριο της επίσημης επικοινωνιακής πολιτικής εκείνης της εποχής.

Το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας έχει συγκροτήσει ψηφιακό αρχείο 6.280 φύλλων της «Il Messaggero di Rodi», όπου καταγράφεται η ελληνόγλωσση τέταρτη σελίδα σε σχεδόν 3.000 φύλλα της περιόδου 1926–1938. Το εικονογραφικό υλικό που συνοδεύει τη συγκεκριμένη καταχώριση είναι κολάζ μεταγενέστερων και παλαιότερων πρωτοσέλιδων, με αναπαραγωγή και της ελληνικής σελίδας· δεν έχει ταυτοποιηθεί ως φωτογραφία του πρώτου φύλλου της 14ης Φεβρουαρίου 1926.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1948 δημοσιεύθηκε ο Νόμος 547/1948 «Περί διοικήσεως της Δωδεκανήσου», με τον οποίο οργανώθηκε η ένταξη της περιοχής στο ελληνικό διοικητικό σύστημα. Η νομοθετική πράξη ήρθε λίγο πριν από την επίσημη τελετή της Ενσωμάτωσης στις 7 Μαρτίου.

Η θέσπιση ελληνικής διοίκησης δεν ήταν μόνο συμβολική αλλαγή σημαίας αλλά απαιτούσε προσαρμογή υπηρεσιών, δικαίου και διοικητικών δομών μετά από δεκαετίες ιταλικής κυριαρχίας και τη μεταβατική βρετανική διοίκηση. Ο νόμος αποτέλεσε βασικό θεσμικό βήμα για την πλήρη ενσωμάτωση των νησιών στο ελληνικό κράτος.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1962, σύμφωνα με την αθηναϊκή εφημερίδα «Έθνος», η σπουδαία ηθοποιός Κυβέλη τιμήθηκε στη Ρόδο με χρυσό μετάλλιο. Το ρεπορτάζ του Αλ. Μάλη, δημοσιευμένο στις 15 Φεβρουαρίου, είχε χαρακτηριστικό τίτλο ότι η Κυβέλη «έλαβε χθες χρυσούν μετάλλιον εις την Ρόδον». Η ημερομηνία της απονομής προκύπτει λοιπόν από σύγχρονο δημοσιογραφικό τεκμήριο, όχι από μεταγενέστερη υπόθεση.

Η τιμή αποδόθηκε την εποχή που η Κυβέλη βρισκόταν στο νησί με την περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου. Από τις 11 έως τις 13 Φεβρουαρίου είχε εμφανιστεί στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου Ρόδου στην «Κοντέσσα Βαλέραινα» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Η παρουσία της αποτέλεσε ιδιαίτερο γεγονός για το τοπικό κοινό και ανέδειξε τις σχέσεις της Ρόδου με τις μεγαλύτερες μορφές της ελληνικής σκηνής.

Το ψηφιακό αρχείο του Εθνικού Θεάτρου διασώζει τα βιβλιογραφικά στοιχεία του ρεπορτάζ και το συνδέει με την περιοδεία του 1962. Δεν προκύπτει όμως με ασφάλεια μόνο από τον τίτλο ποιος ακριβώς φορέας αποφάσισε την απονομή ή σε ποιον χώρο έγινε η τελετή. Για τον λόγο αυτό η καταχώρηση περιορίζεται στο επιβεβαιωμένο γεγονός της βράβευσης και αφήνει αυτές τις λεπτομέρειες ανοιχτές για περαιτέρω έρευνα.

Το βράδυ του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου 2026, στις 23:52, εκοιμήθη στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου ο Μητροπολίτης πρώην Γάνου και Χώρας Αμφιλόχιος Τσούκος. Η εκδημία του ανακοινώθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, προκαλώντας συγκίνηση στον τόπο καταγωγής του και στους ανθρώπους που είχαν συνδεθεί με την εκκλησιαστική του διακονία.

Ο κατά κόσμον Αδαμάντιος Τσούκος καταγόταν από τη Λάρδο. Φοίτησε στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ακολουθώντας πορεία που συνδέθηκε ιδιαίτερα με την ορθόδοξη εξωτερική ιεραποστολή και την παρουσία της Εκκλησίας στην Ωκεανία.

Στα τελευταία στάδια της ζωής του αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας. Νοσηλεύτηκε αρχικά στη Σάμο και ακολούθως μεταφέρθηκε στη Ρόδο, όπου παρέμεινε στο νοσοκομείο μέχρι τον θάνατό του. Η ανακοίνωση της εκδημίας εκδόθηκε την επόμενη ημέρα, αλλά η επίσημα καταγεγραμμένη ημερομηνία θανάτου είναι η 14η Φεβρουαρίου.

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στις 19 Φεβρουαρίου στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Ρόδο, ενώ ο ενταφιασμός πραγματοποιήθηκε στο κοιμητήριο της Μονής Θαρρίου. Η εκκλησιαστική του πορεία αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της ιστορίας της Λάρδου και της Ρόδου.