Σαν σήμερα
στη Ρόδο

Στις 11 Ιανουαρίου 1925, ο Δωριέας Ρόδου έδωσε τον πρώτο καταγεγραμμένο ποδοσφαιρικό αγώνα της ιστορίας του, αντιμετωπίζοντας ομάδα του 9ου Τάγματος Πεζικού των ιταλικών στρατευμάτων. Η αναμέτρηση διεξήχθη λίγους μήνες μετά την ίδρυση και επίσημη αναγνώριση του συλλόγου.

Οι ποδοσφαιριστές του Δωριέα ήταν κυρίως νεαροί ηλικίας 15 έως 17 ετών. Απέναντί τους βρέθηκε μία ομάδα στρατιωτών με μεγαλύτερη ηλικία και πιθανότατα διαφορετική αγωνιστική εμπειρία. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 5-0 υπέρ της ιταλικής ομάδας.

Παρά την ήττα, η συγκεκριμένη συνάντηση έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία. Αποτελεί σπάνιο, επακριβώς χρονολογημένο τεκμήριο της πρώιμης οργανωμένης ποδοσφαιρικής δραστηριότητας στη Ρόδο κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας.

Ο αγώνας αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο το ποδόσφαιρο ρίζωνε στην καθημερινότητα του νησιού, με νέους Ροδίτες να συγκροτούν ομάδες και να αναμετρώνται με τις στρατιωτικές αθλητικές αποστολές της εποχής. Για τον Δωριέα υπήρξε το ξεκίνημα μιας μακράς ποδοσφαιρικής διαδρομής.

Στις 11 Ιανουαρίου 1945 οι ίδιες οι γερμανικές στρατιωτικές αρχές της Ρόδου κατέγραφαν πλέον επίσημα την έκταση της ανθρωπιστικής καταστροφής στο νησί. Σε έκθεση κατάστασης, τη γνωστή Lagebericht της ημερομηνίας αυτής, η κατάσταση επισιτισμού του άμαχου πληθυσμού χαρακτηριζόταν καταστροφική.

Σύμφωνα με την έκθεση, ο άμαχος πληθυσμός λάμβανε μέσα σε μία ολόκληρη εβδομάδα ποσότητα τροφής αντίστοιχη περίπου με εκείνη που διανεμόταν καθημερινά σε έναν Γερμανό στρατιώτη. Για την πόλη της Ρόδου αποφασίστηκε διανομή μόλις 200 γραμμαρίων ψωμιού ανά άτομο την εβδομάδα και, όταν ήταν δυνατόν, μαζικό συσσίτιο με σούπα λαχανικών.

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της αναφοράς είναι η εκτίμηση της θνησιμότητας. Από τις αρχές Ιανουαρίου, αναφέρεται, πέθαιναν περίπου 20 άνθρωποι την ημέρα από πείνα και οι γερμανικές αρχές φοβούνταν ότι ο αριθμός θα μπορούσε να ξεπεράσει τους 30. Η έλλειψη τροφίμων επηρέαζε πλέον ακόμη και τις ίδιες τις δυνάμεις κατοχής.

Η έκθεση της 11ης Ιανουαρίου αποτελεί κρίσιμο τεκμήριο για τον λιμό της Ρόδου. Έναν μήνα αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου, θα έφταναν στο νησί τα καΐκια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, αντικρίζοντας έναν πληθυσμό εξαντλημένο από την πείνα, τις επιτάξεις και τους συνεχείς βομβαρδισμούς.