Σαν σήμερα
στη Ρόδο

Στις **22 Οκτωβρίου 1989** ολοκληρώθηκε στη Ρόδο, σύμφωνα με μεταγενέστερες δημοσιευμένες αναφορές, η τριήμερη **«Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος των Ιπποτών του Ναού»**, που είχε αρχίσει στις 20 Οκτωβρίου. Η συνάντηση φέρεται να φιλοξενήθηκε στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, στη Μεσαιωνική Πόλη, με εκπροσώπους τεκτονικών οργανώσεων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η διοργάνωση συνδέεται με την Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος και με σύγχρονα τεκτονικά σώματα που χρησιμοποιούν τη ναϊτική παράδοση και τον συμβολισμό των Ιπποτών του Ναού. Δημοσίευμα του 2011 αναφέρει περίπου 250 ξένους προσκεκλημένους και διεθνή συμμετοχή. Η επιλογή της Ρόδου είχε ιδιαίτερο συμβολισμό λόγω της μεσαιωνικής ιστορίας του νησιού και της παρουσίας των Ιωαννιτών Ιπποτών.

Η συνάντηση αποτελεί μια λιγότερο γνωστή σελίδα της νεότερης ιστορίας της Ρόδου. Οι πληροφορίες προέρχονται από μεταγενέστερες πηγές και αναμένεται ακόμη η εξέταση πρωτότυπου προγράμματος ή άλλου τεκμηρίου του 1989. Οι σύγχρονες τεκτονικές οργανώσεις που επικαλούνται τους Ναΐτες δεν ταυτίζονται με το μεσαιωνικό τάγμα.

Στις 3 Μαΐου 1996 αναχώρησαν από τη Ρόδο παιδιά που είχαν φιλοξενηθεί επί μήνες σε οικογένειες του νησιού, μακριά από τις συνέπειες του πολέμου στη Βοσνία. Η ακριβής ημερομηνία της επιστροφής καταγράφεται στην εθνολογική μελέτη της Gordana Blagojević «Οι Σέρβοι στη Ρόδο από τα τέλη του 20ού αιώνα έως σήμερα», που δημοσιεύτηκε στα Δωδεκανησιακά Χρονικά.

Τα παιδιά προέρχονταν από τη Vogošća, κοντά στο Σαράγεβο, και φοιτούσαν στο σχολείο Miloš Crnjanski. Κατά τη φιλοξενία τους στη Ρόδο διέμειναν με τοπικές οικογένειες, συνέχισαν τη σχολική εκπαίδευσή τους και συμμετείχαν στη ζωή του νησιού. Μαζί τους βρίσκονταν εκπαιδευτικοί συνοδοί. Η αλληλεγγύη των Ροδιτών ήταν μέρος ενός ευρύτερου κύματος ανθρωπιστικής βοήθειας προς πληθυσμούς που είχαν πληγεί από τους γιουγκοσλαβικούς πολέμους.

Η επιστροφή στις 3 Μαΐου έγινε μέσα σε δύσκολες συνθήκες για τις οικογένειες στην πατρίδα τους, μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον. Οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν με τις οικογένειες φιλοξενίας στη Ρόδο δεν έσβησαν με την αναχώρηση. Η ιστορία αυτή αναδεικνύει μία λιγότερο γνωστή σελίδα της κοινωνικής ιστορίας του νησιού. Η ακριβής ημερομηνία της αρχικής άφιξης παραμένει ανοιχτό αντικείμενο έρευνας.

Στις 23 Ιουλίου 2009 πραγματοποιήθηκε στη Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ, στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, η τελετή αποκάλυψης του «Βιβλίου της Μνήμης», ενός καταλόγου με τα ονόματα των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από τη Ρόδο και την Κω. Η ημερομηνία επιλέχθηκε σε ανάμνηση του εκτοπισμού της εβραϊκής κοινότητας της Ρόδου τον Ιούλιο του 1944.

Η προσπάθεια αποτύπωσης κάθε ονόματος σε ξεχωριστή εγγραφή είχε σκοπό να αποδώσει ανθρώπινη ταυτότητα στα θύματα, αντί να διατηρείται η μνήμη τους μόνο μέσα από συνολικούς αριθμούς. Στην τελετή συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι επιζώντες Στέλλα Λεβή και Σάμι Μοδιάνο.

Σύμφωνα με το Εβραϊκό Μουσείο Ρόδου και το ενημερωτικό δελτίο Ke Haber?, την πρωτοβουλία ανέλαβε η Στέλλα Λεβή και η οργάνωση της εκδήλωσης έγινε από την εβραϊκή κοινότητα. Το γεγονός αποτέλεσε έναν ακόμη σταθμό στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης για μία κοινότητα που είχε ζήσει επί αιώνες στη Ρόδο και εξοντώθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις 24 Ιουλίου 2014 ανεγέρθηκε στο εβραϊκό νεκροταφείο της Ρόδου μνημείο για τα θύματα των δύο βομβαρδισμών που έπληξαν τη συνοικία Τζουντερία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι βομβαρδισμοί της 2ας Φεβρουαρίου και της 8ης Απριλίου 1944 είχαν προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από τριάντα μελών της εβραϊκής κοινότητας.

Τα θύματα είχαν ενταφιαστεί στο κοιμητήριο λίγο πριν από τον εκτοπισμό της κοινότητας προς τα ναζιστικά στρατόπεδα. Η μαζική σύλληψη και η μεταγωγή των Εβραίων της Ρόδου τον Ιούλιο του 1944 σήμαιναν ότι η κοινότητα στερήθηκε τη δυνατότητα να οργανώσει εγκαίρως πλήρη τελετή μνήμης.

Το μνημείο, που τοποθετήθηκε εβδομήντα χρόνια αργότερα, αποτελεί πράξη αναγνώρισης αυτών των νεκρών, οι οποίοι δεν συγκαταλέγονται στα θύματα που εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς αλλά έχασαν τη ζωή τους στη Ρόδο από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Η ημερομηνία, η θέση και ο σκοπός του μνημείου τεκμηριώνονται σε δημοσίευμα του Εβραϊκού Μουσείου Ρόδου και στο ενημερωτικό δελτίο Ke Haber? του 2015.

Στις 26 Νοεμβρίου 2025, έκρηξη χειροβομβίδας στο Πεδίο Βολής Αφάντου της Ρόδου, κατά την προετοιμασία στρατιωτικής εκπαίδευσης, προκάλεσε τον θανάσιμο τραυματισμό του Επαγγελματία Οπλίτη Ραφαήλ Γαλυφιανάκη. Ο στρατιωτικός από την Κρήτη υπηρετούσε στην 95 ΑΔΤΕ. Το δυστύχημα συγκλόνισε τη Ρόδο και την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Από την ίδια έκρηξη τραυματίστηκε σοβαρά ένας 39χρονος επιλοχίας, ο οποίος, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Rodosreport, υπέστη ακρωτηριασμό στο δεξί χέρι. Οι συνθήκες του περιστατικού αποτέλεσαν αντικείμενο διερεύνησης. Η καταγραφή δεν αποδίδει ευθύνες σε συγκεκριμένο πρόσωπο.

Στις 18 Ιουλίου 2026 πραγματοποιήθηκε στα Αφάντου τελετή μνήμης με στρατιωτικές τιμές και μνημείο προς τιμήν του. Η φωτογραφία προέρχεται από αυτή την τελετή, όχι από την ημέρα του δυστυχήματος.

Στις 25 Οκτωβρίου 2026 πραγματοποιούνται 14 συλλήψεις στη Ρόδο στο πλαίσιο ευρείας αστυνομικής επιχείρησης για την υπόθεση που έγινε γνωστή ως «Χωριάτικο». Η επιχείρηση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος εκτείνεται σε διάφορες περιοχές της χώρας, με συνολικά 59 συλλήψεις πανελλαδικά και 149 κατηγορουμένους στη δικογραφία.

Στο ροδιακό σκέλος της έρευνας εξετάζονται επιχειρήσεις εστίασης, λογιστικές υπηρεσίες και εταιρικά σχήματα που φέρονται να συνδέονται με την εκμετάλλευση παραλιών. Η υπόθεση αφορά καταγγελλόμενες απάτες σε βάρος του Δημοσίου, φοροδιαφυγή, πλαστογραφία και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.

Οι συλλήψεις φέρνουν τη Ρόδο στο επίκεντρο μιας υπόθεσης πανελλαδικού ενδιαφέροντος και ακολουθούν απολογίες ενώπιον των δικαστικών αρχών. Η καταγραφή αποτυπώνει την αστυνομική επιχείρηση και τις κατηγορίες, χωρίς να προεξοφλεί την ενοχή των κατηγορουμένων, οι οποίοι διατηρούν το τεκμήριο της αθωότητας.