Η παιώνια της Ρόδου αποκτά επιστημονική ονομασία: δημοσιεύεται η Paeonia rhodia
Την 1η Νοεμβρίου 1941, μέσα στα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημοσιεύθηκε στο βρετανικό επιστημονικό περιοδικό The Gardeners’ Chronicle μια μελέτη αφιερωμένη σε ένα ιδιαίτερο φυτό της Ρόδου. Ο διακεκριμένος βοτανολόγος William T. Stearn, στο άρθρο «Paeonia rhodia: The Wild Paeony of Rhodes» (σελίδες 158–160), περιέγραψε την άγρια παιώνια του νησιού και της έδωσε το επιστημονικό όνομα Paeonia rhodia. Η ημέρα αυτή δεν σηματοδοτεί την ανακάλυψη του φυτού στη φύση, αλλά την επιστημονική δημοσίευση της περιγραφής και της ονομασίας του.
Η γνώση για την παιώνια της Ρόδου είχε αρχίσει να διαμορφώνεται πολλές δεκαετίες νωρίτερα. Ο Γάλλος συλλέκτης Émile Bourgeau είχε συγκεντρώσει δείγματα από την περιοχή του Προφήτη Ηλία, κοντά στη Σάλακο, το 1870. Γύρω στο 1930 βρέθηκε στο νησί φυτό με λευκά άνθη, ενώ το 1935 ο Αυστριακός βοτανολόγος Karl Heinz Rechinger συνέλεξε υλικό σε ορεινές περιοχές της Ρόδου, μεταξύ άλλων κοντά στη Σάλακο και στον Αρχάγγελο. Καθοριστικής σημασίας υπήρξαν και ανθισμένα δείγματα που συνέλεξε το 1938 η Elsa Landby και κατέληξαν στο βοτανικό μουσείο του Kew, επιτρέποντας στον Stearn να μελετήσει με μεγαλύτερη ακρίβεια τα γνωρίσματα του φυτού.
Ο Stearn επισήμανε τα λευκά άνθη, τις ιδιομορφίες των φύλλων και τα βοτανικά χαρακτηριστικά που, κατά την κρίση του, διέκριναν την παιώνια της Ρόδου από συγγενικά φυτά της Ανατολικής Μεσογείου. Τόνισε επίσης τη μικρή τότε γνωστή γεωγραφική της εξάπλωση και τη σχέση της με τις ορεινές, ασβεστολιθικές περιοχές του νησιού. Η δημοσίευση απέκτησε έτσι αξία όχι μόνο για τη συστηματική βοτανική αλλά και για την ανάδειξη της φυσικής κληρονομιάς της Ρόδου.
Η επιστημονική ταξινόμηση εξελίχθηκε τα επόμενα χρόνια: σήμερα οι Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι του Kew αποδέχονται την ονομασία Paeonia clusii subsp. rhodia (Stearn) Tzanoud., δηλαδή την αντιμετωπίζουν ως υποείδος της Paeonia clusii. Η ιστορική δημοσίευση της 1ης Νοεμβρίου 1941 παραμένει ο σταθμός κατά τον οποίο η παιώνια της Ρόδου απέκτησε τη δική της δημοσιευμένη επιστημονική ταυτότητα, αναδεικνύοντας τη σημασία της συστηματικής καταγραφής και προστασίας της ροδιακής χλωρίδας.