Ένα ιδιότυπο δράμα βιώνει η Αριστερά, που θέλει να μιλήσει για τους «κακούς» Αμερικανούς και Ισραηλινούς και να εκφράσει τη συμπαράστασή της στο δράμα του Ιράν, αλλά την ίδια στιγμή οι ίδιοι οι Ιρανοί της χαλάνε το αφήγημα.
Και το χαλάνε θεαματικά. Γιατί, ενώ εδώ κάποιοι ετοιμάζουν λόγους, αναλύσεις και δάκρυα συμπόνιας, οι Ιρανοί βγαίνουν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο, πανηγυρίζουν ξέφρενα και κρατούν αμερικανικές και ισραηλινές σημαίες, διαλύοντας τη γνωστή «σούπα» της παρηγοριάς.
Άντε τώρα να μιλήσεις για το «δράμα των Ιρανών», όταν εκείνοι έχουν στήσει γιορτές και χορεύουν σε ρυθμούς… Τραμπ. Εκεί κάπου αρχίζει η αμηχανία, γιατί η πραγματικότητα έχει τη συνήθεια να χαλάει τα πιο βολικά ιδεολογικά σενάρια.
Τελικά, το μεγαλύτερο δράμα ίσως να είναι εκείνο που παθαίνουν όταν βλέπουν να επευφημούν τον Τράμπ και τον Μπίμπι.
Έτσι κάπως το λέει και ο Λειβαδίτης “Ἄλλοτε πάλι θέλω νὰ σώσω τὴν ἀνθρωπότητα,
ἀλλὰ ἐκείνη ἀρνεῖται.”
