Γράφει ο Μιχαήλ Παπαγεωργίου Επίκ. Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Νομικής Σχολής ΔΠΘ/Δικηγόρος
Ποια είναι τα όρια του αιγιαλού και της παραλίας, που αν και Δημόσιος Χώρος ελεύθερης πρόσβασης και απόλαυσης του κοινού, αξιοποιούνται εμπορικά από την ΕΤΑΔ ΑΕ λόγω «Τουριστικού Ακινήτου»;;
Πως πρέπει και πώς τελικά καθορίζεται το τίμημα της χρήσης μίας «τουριστικής» παραλίας; Υπάρχουν όροι και όρια για την ΕΤΑΔ ΑΕ και πώς και πόσο μπορούν να αποκλίνουν από αυτά του Υπουργείου Οικονομικών και της Κτηματικής ;; Πρέπει να υπάρχουν όρια στο κέρδος από την εκμετάλλευση αυτού καθαυτού του δημόσιου χώρου;; Τι ρόλο έχουν και πρέπει να έχουν οι Δήμοι;;
Πως πρέπει να ορίσουμε και να στοιχειοθετήσουμε το δημόσιο και το δημοσιονομικό συμφερον με όρους και όρια Βιώσιμης Ανάπτυξης;;
Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας του Δημοσίου δεν μπορεί να οδηγεί σε προνομιακή -αμιγώς εμπορική- εκμετάλλευση των κοινόχρηστων φυσικών πόρων του Παράκτιου Χώρου. Η ανάπτυξη οφείλει να συμβαδίζει με την προστασία του δημόσιου χώρου, της κοινοχρησίας και του συνταγματικού δικαιώματος πρόσβασης στην ακτή.
Πρόκειται για θεσμικά, αναπτυξιακά και εν τέλει κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τη σχέση: του Συντάγματος με τη κοινή Νομοθεσία, της Διοίκησης με την Αυτοδιοίκηση και της Πολιτείας με τον Πολίτη.
Ο αιγιαλός και η παραλία αποτελούν συνταγματικά αγαθά, φυσικούς πόρους και πεδία κοινωνικής ισότητας, όχι απλώς οικονομικούς πόρους ή κοινά ακίνητα.
Η Πολιτεία οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις για τα παραπάνω και η Αυτοδιοίκηση να διεκδικήσει λύσεις σχεδιασμού και απόδοσης υπέρ των τοπικών κοινωνιών, της βιώσιμης ανάπτυξης και της προστασίας του δημόσιου χώρου πρωτίστως για το Κοινωνικό Όφελος και Σκοπό.
