Το απόγευμα της 5ης Αυγούστου 1973, η αίθουσα διερχομένων του αεροδρομίου του Ελληνικού ήταν γεμάτη ταξιδιώτες. Επιβάτες της πτήσης 881 της TWA προς τη Νέα Υόρκη είχαν σχηματίσει ουρές μπροστά από την πύλη 4 και περίμεναν τον τελευταίο έλεγχο πριν μεταφερθούν με λεωφορεία στο αεροσκάφος.
Λίγο μετά τις 15:00, δύο νεαροί Παλαιστίνιοι έβγαλαν όπλα, πέταξαν χειροβομβίδες προς το πλήθος και άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η αίθουσα αναχωρήσεων μετατράπηκε σε τόπο πανικού, με τραυματίες στο δάπεδο, σπασμένα τζάμια και επιβάτες να προσπαθούν να σωθούν.
Στόχευαν επιβάτες για το Τελ Αβίβ
Οι δράστες ήταν οι Σαφίκ ελ Αρίντ, γνωστός και ως Μοχάμεντ Ζεχούντ, και Ταλάτ Χαντούραν, γνωστός και ως Χουσεΐν Ταλάτ. Ήταν Ιορδανοί υπήκοοι παλαιστινιακής καταγωγής και, σύμφωνα με τις καταθέσεις τους, μέλη της ένοπλης οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης».
Το σχέδιό τους ήταν να επιτεθούν σε επιβάτες που ταξίδευαν προς το Ισραήλ και, πιθανότατα, να καταλάβουν αεροσκάφος. Ωστόσο, μπέρδεψαν την ουρά της πτήσης προς τη Νέα Υόρκη με εκείνη πτήσης προς το Τελ Αβίβ. Όταν αντιλήφθηκαν ότι κινδύνευαν να εντοπιστούν κατά τον έλεγχο ασφαλείας, εξαπέλυσαν την επίθεση.
Οι τρεις πρώτοι νεκροί ήταν οι Αμερικανοί Τζιν Σαλάντρι, 23 ετών και ελληνικής καταγωγής, και Έλμπερτ Κέρσεν, καθώς και ο Αυστριακός Βόλφγκανγκ Ούλχοφεν. Οι τραυματίες έφτασαν τους 55, ανάμεσά τους επιβάτες, υπάλληλοι του αεροδρομίου και αστυνομικοί. Δύο ακόμη άνθρωποι υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους, ανεβάζοντας τον τελικό αριθμό των θυμάτων σε πέντε.
Δύο ώρες ομηρίας πίσω από το μπαρ
Μετά την επίθεση, οι δύο ένοπλοι ταμπουρώθηκαν πίσω από το μπαρ της αίθουσας και κράτησαν περισσότερους από 30 ανθρώπους ως ομήρους. Απαίτησαν να τους παραχωρηθεί αεροσκάφος για να φύγουν σε χώρα της επιλογής τους και απείλησαν ότι θα σκοτώσουν τους αιχμαλώτους.
Το αεροδρόμιο αποκλείστηκε από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και άρχισαν διαπραγματεύσεις. Περίπου δύο ώρες αργότερα, λίγο μετά τις 17:00, οι δράστες αντιλήφθηκαν ότι ήταν περικυκλωμένοι και παραδόθηκαν.
Η οργάνωση «Μαύρος Σεπτέμβρης» είχε γίνει διεθνώς γνωστή έναν χρόνο νωρίτερα, με την επίθεση εναντίον της ισραηλινής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Το χτύπημα στο Ελληνικό εντασσόταν σε μια περίοδο κατά την οποία οι αεροπειρατείες και οι επιθέσεις σε αεροδρόμια χρησιμοποιούνταν για τη διεθνοποίηση της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης.
Οι θανατικές καταδίκες και η απέλαση στη Λιβύη
Οι δύο δράστες δικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1974 και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι ποινές τους μετατράπηκαν αργότερα σε ισόβια, ενώ τον Μάιο του ίδιου έτους η δικτατορική κυβέρνηση αποφάσισε να τους απελάσει στη Λιβύη, προκαλώντας την αντίδραση του Ισραήλ.
Η επίθεση απέκτησε και ιδιαίτερη νομική σημασία. Θύματα και συγγενείς προσέφυγαν κατά της TWA στα αμερικανικά δικαστήρια, τα οποία έκριναν ότι οι επιβάτες βρίσκονταν ήδη στη διαδικασία επιβίβασης και ότι η αεροπορική εταιρεία έφερε ευθύνη βάσει της Σύμβασης της Βαρσοβίας. Η υπόθεση Day κατά Trans World Airlines εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για τα όρια της ευθύνης των αερομεταφορέων απέναντι σε επιθέσεις μέσα στους αεροσταθμούς.
