Η νέα κυνηγετική περίοδος 2026–2027 ξεκινά στα Δωδεκάνησα στις 20 Αυγούστου, όμως πίσω από τις ημερομηνίες, τα όρια και τις τεχνικές ρυθμίσεις παραμένει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα:
Μπορεί ένα νησί που έχει χάσει τεράστιες εκτάσεις φυσικού περιβάλλοντος από επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές να συνεχίζει να αντιμετωπίζει την άγρια πανίδα με κανόνες που μοιάζουν να έχουν μείνει σε άλλη εποχή;
Στη Ρόδο, ακόμη και σήμερα, το κυνήγι της αλεπούς εξακολουθεί να επιτρέπεται, όπως και του πετροκούναβου. Μέχρι τις 10 Ιανουαρίου μπορεί να γίνεται με τη χρήση σκύλου δίωξης και στη συνέχεια, έως το τέλος Φεβρουαρίου, χωρίς σκύλο.
Μπορεί αυτή η πρόβλεψη να βρίσκεται μέσα στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επανεξεταστεί.
Ένα νησί που έχει ήδη χάσει πολύτιμο φυσικό κεφάλαιο
Η Ρόδος έχει πληγεί επανειλημμένα και βάναυσα από μεγάλες δασικές πυρκαγιές.
Χιλιάδες στρέμματα φυσικής βλάστησης έχουν καεί, οικοσυστήματα έχουν διαταραχθεί και άγρια ζώα έχουν χάσει περιοχές αναπαραγωγής, καταφύγια και πηγές τροφής.
Για ένα άγριο ζώο η φωτιά δεν τελειώνει όταν σβήσουν οι φλόγες.
Η πραγματική δοκιμασία ξεκινά μετά.
Τα ζώα που επιβιώνουν καλούνται να μετακινηθούν σε μικρότερες εκτάσεις, να ανταγωνιστούν για τροφή και νερό και να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον πολύ πιο φτωχό και κατακερματισμένο.
Σε αυτές τις συνθήκες, κάθε επιπλέον ανθρωπογενής πίεση πρέπει τουλάχιστον να εξετάζεται με πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα.
Η αλεπού δεν είναι απλώς ένα «θήραμα»
Η αλεπού αποτελεί μέρος της τροφικής αλυσίδας και του φυσικού μηχανισμού ισορροπίας ενός οικοσυστήματος.
Η παρουσία της σχετίζεται με τον έλεγχο πληθυσμών μικρών θηλαστικών και άλλων ειδών και, όπως κάθε θηρευτής, έχει συγκεκριμένο ρόλο μέσα στο φυσικό περιβάλλον.
Η αντιμετώπιση τέτοιων ειδών αποκλειστικά μέσα από την έννοια του «θηρεύσιμου ζώου» μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια αναχρονιστική προσέγγιση, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για έναν κλειστό νησιωτικό χώρο που έχει ήδη υποστεί σοβαρές οικολογικές απώλειες.
Δεν είναι το ίδιο να διαχειρίζεσαι την πανίδα σε μια μεγάλη ηπειρωτική περιοχή και το ίδιο σε ένα νησί όπου τα ζώα δεν έχουν απεριόριστο χώρο για να μετακινηθούν.
Χρειάζεται νέα αποτίμηση της κατάστασης της πανίδας
Το ζήτημα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αντιπαράθεση μεταξύ κυνηγών και όσων διαφωνούν με το κυνήγι.
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν οι σημερινοί κανόνες ανταποκρίνονται στη σημερινή οικολογική πραγματικότητα της Ρόδου.
Πόσοι είναι σήμερα οι πληθυσμοί της αλεπούς και του πετροκούναβου στο νησί;
Πώς έχουν επηρεαστεί από τις πυρκαγιές;
Πόσο έχει περιοριστεί ο διαθέσιμος βιότοπός τους;
Ποιες είναι οι συνέπειες της θήρας σε έναν ήδη πιεσμένο πληθυσμό;
Χωρίς επικαιροποιημένη και διαφανή επιστημονική αποτίμηση, η συνέχιση παλαιών ρυθμίσεων δημιουργεί την εντύπωση ότι εφαρμόζουμε κανόνες που σχεδιάστηκαν για ένα περιβάλλον που πλέον δεν υπάρχει.
Άλλο διαχείριση και άλλο αυτόματη συνέχιση παλιών ρυθμίσεων
Η προστασία της φύσης δεν σημαίνει ότι κάθε μορφή διαχείρισης της άγριας πανίδας πρέπει να απαγορευτεί.
Σημαίνει όμως ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, πραγματικές καταγραφές πληθυσμών και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε περιοχής.
Στη Ρόδο θα έπρεπε να εξετάζεται εάν απαιτούνται ειδικότερες τοπικές ρυθμίσεις μετά από κάθε μεγάλη φυσική καταστροφή.
Δεν μπορεί η αντιμετώπιση της άγριας ζωής να παραμένει σχεδόν αμετάβλητη όταν το ίδιο το οικοσύστημα έχει αλλάξει δραματικά.
Η Τήλος δείχνει ότι διαφορετικές επιλογές είναι δυνατές
Η ίδια ρυθμιστική διάταξη διατηρεί ολική απαγόρευση της θήρας στην Τήλο καθ’ όλη τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου.
Η περίπτωση αυτή δείχνει ότι το θεσμικό πλαίσιο μπορεί να προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες ανάγκες ενός νησιού.
Άρα εύλογα γεννάται το ερώτημα γιατί δεν εξετάζονται αυστηρότερα μέτρα προστασίας και για τη Ρόδο, ιδίως στις περιοχές που έχουν πληγεί επανειλημμένα από μεγάλες πυρκαγιές.
Η φύση της Ρόδου δεν είναι ανεξάντλητη
Η συζήτηση για τη νέα κυνηγετική περίοδο δεν πρέπει να περιοριστεί στο πόσα ζώα επιτρέπεται να θηρευθούν και ποιες ημέρες.
Χρειάζεται να συζητήσουμε συνολικά τι πανίδα θέλουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.
Η Ρόδος έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα από τις πυρκαγιές, την άναρχη ανάπτυξη, την απώλεια φυσικών εκτάσεων και τη συνεχή ανθρώπινη πίεση.
Δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια να αντιμετωπίζεται η άγρια ζωή σαν ένας ανεξάντλητος πόρος.
Η διατήρηση ρυθμίσεων που επιτρέπουν τη θήρα ειδών όπως η αλεπού σε ένα τόσο επιβαρυμένο νησιωτικό οικοσύστημα πρέπει τουλάχιστον να επανεξεταστεί από μηδενική βάση.
Γιατί η πραγματική προστασία της φύσης δεν είναι να συνεχίζουμε ό,τι γινόταν πριν από δεκαετίες.
Είναι να αναγνωρίζουμε ότι οι συνθήκες άλλαξαν και να αλλάζουμε μαζί τους.
