Εγκλωβισμός των συνειδήσεων το «δίκτυο πολιτών για την Δίκαιη διαχείριση της Δημόσιας περιουσίας»

Η κουβέντα η οποία έγινε κατά την διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης στην Διοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ Δωδεκανήσου των εκπροσώπων του «Ροδιακού Δικτύου πολιτών», , δημιουργεί το έναυσμα για παραπέρα προβληματισμό.
Ένα βασικό ζήτημα που διέπει τον ίδιο χαρακτήρα αυτής της κίνησης είναι ότι την ώρα που γίνεται προσπάθεια, από το εργατικό λαϊκό κίνημα, να κατανοήσει ο εργαζόμενος την ταξική του θέση μέσα στην κοινωνία που ζούμε, εμφανίζεται ο όρος  «πολίτης». Πολίτης είναι και ο εργάτης, πολίτης είναι και ο μεγαλοεπιχειρηματίας. Πολίτης είναι και ο μισθωτός των 200 ευρώ, πολίτης είναι και ο μεγαλομέτοχος ενός επιχειρηματικού ομίλου. Πολίτης είναι και ο αυτοαπασχολούμενος, ελεύθερος επαγγελματίας που φορολογείται με 46% , πολίτης είναι και ο μεγαλοξενοδόχος με φορολογία το πολύ με  26%.
Η καθιερωμένη από το σύστημα αταξική ορολογία επιστρατεύεται, καθόλου τυχαία, με όλα τα επιχειρήματα περί καθολικής συμμετοχής για την συνδιαμόρφωση θέσεων για την «δίκαιη διαχείριση». Η ορολογία αυτή βρίσκεται στα πλαίσια της πολιτικής της «κοινωνικής συνοχής» την οποίαν με κάθε τρόπο επιδιώκει η Ευρώπη 2020, και έχουν υιοθετήσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Δίκτυο πολιτών λοιπόν,  σημαίνει ότι όλοι έχουν θέση για την «δίκαιη διαχείριση».
Τι εννοείται  «δίκαιη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας»; Μας το λέει η διακήρυξη του δικτύου  «Απαιτούμε κάθε είδους αξιοποίηση να είναι σύμφωνη με τους κανόνες δικαίου που διέπουν μέχρι σήμερα το Ελληνικό κράτος (Πολεοδομικοί όροι, περιβαλλοντικοί περιορισμοί κλπ.)», δηλ. αξιοποίηση με  εφαρμογή των νόμων. Μα… όλο το θεσμικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες στα πλαίσια της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικότητας της Ε.Ε.  τα δίνει όλα, «σύννομα» στο μεγάλο κεφάλαιο. Άρα  εφόσον είναι σύννομα δεν υπάρχει πρόβλημα.
«Απαιτούμε διαφάνεια στη διαχείριση των δημόσιων αγαθών» , ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών, λένε στην διακήρυξη τους. Δηλ. με διαφανείς και σύννομες διαδικασίες καλύπτουν και αντικαθιστούν την αγωνιστική τους παρέμβαση.
Περιορίζουν με την διακήρυξη αλλά και με τις τοποθετήσεις τους  το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας  στο ξεπούλημα (εξευτελιστικές τιμές), στις ευθύνες του ΤΑΙΠΕΔ . Εννοούν  δηλ. ότι απαιτούνται καλύτερες τιμές; Άρα ο κύρια υπεύθυνος είναι το ΤΑΙΠΕΔ;
Εστιάζουν σ’ ένα νομοσχέδιο για τον αιγιαλό το οποίο αποσύρθηκε, αποσιωπώντας ότι νόμοι και διατάξεις από το 2001, καθώς και πρόσφατα άρθρα σε άλλους νόμους  έχουν δρομολογήσει τις εξελίξεις για την ιδιωτικοποίηση του αιγιαλού και της παραλίας. Δε γίνεται όμως καμία αναφορά για κατάργησή τους.
Καθοριστικό στοιχείο της δραστηριότητάς τους είναι η «δίκαιη διαχείριση των δασών». Στην εκδήλωσή τους καλούν να παρέμβουν ΜΚΟ, οι οποίες έχουν αναλάβει με συμβάσεις από το δημόσιο διαφύλαξη δασών, και άλλων ευαίσθητων περιοχών,  τη στιγμή που υποβαθμίζονται οι δασικές υπηρεσίες, υπερφορτώνονται και λειτουργούν υποστελεχωμένες.
«Ανοησίες» τα περί κομματικής διάστασης του «Δικτύου Πολιτών» χαρακτήρισε κατά την επίσκεψή του στο ΤΕΕ εκπρόσωπος του δικτύου.
Τα κόμματα όμως είναι η πολιτική έκφραση των ταξικών συμφερόντων. Όποιος πολιτικά δραστηριοποιημένος εμφανίζεται ακομμάτιστος συνειδητά ή ασυνείδητα κρύβει την ουσία των συμφερόντων που εκφράζει. Και είναι δεδομένο ότι στο σημερινό σάπιο  καπιταλιστικό σύστημα  συμφέρον να κρύβεται, να θολώνει τα νερά, έχει η τάξη η οποία έχει την εξουσία και  ξέρει πολύ καλά  το ρόλο της. Οι φερόμενοι ακομμάτιστοι θέλουν να ξεγελάσουν τους εργαζόμενους για τα συμφέροντα που εκφράζουν και εξυπηρετούν, θέλουν να εμφανίζουν την κοινωνία χωρισμένη σε πολίτες καλούς και κακούς, πέρα και έξω από τάξεις. Με αυτή τη λογική εμφανίζεται ο «υγιής»  επιχειρηματίας σαν καλός  σε αντιπαράθεση με τον “μη υγιή», άρα κακό.
Πρόκειται για προσπάθεια εγκλωβισμού των συνειδήσεων σε διαδικασίες ενσωμάτωσης, σε διαχειριστικές λογικές του ίδιου συστήματος, σε καλύτερους ή μη διαχειριστές. Όμως είτε καλή είτε κακή διαχείριση του συστήματος είναι διαχείριση ενός εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού και  είναι  σε βάρος των εργαζομένων.
Με αυτές τις διακηρυγμένες θέσεις καλούν φορείς και «πολίτες» σε συνδιαμόρφωση θέσεων. Μα ήδη το πλαίσιο έχει μπει από τους ίδιους τους διοργανωτές. Το πλαίσιο αυτό δεν κάνει καμία αναφορά στις πολιτικές της Ε.Ε. για την αναταγωνιστικότητα και την επιχειρηματικότητα, δεν κάνει καμία αναφορά στις οδηγίες της Ε.Ε. για τις ιδιωτικοποιήσεις, για το νομοθετικό πλαίσιο το οποίο εδώ και χρόνια διαμορφώνεται στη χώρα μας από τις Ελληνικές κυβερνήσεις  για την εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών ομίλων.
Η αλήθεια όμως είναι ξεκάθαρη και μία.  Όσο παραμένει ο εμπορευματικός χαρακτήρας στην δημόσια περιουσία,  αυτή δεν μπορεί να γίνει κοινωνικό αγαθό. Η προοδευτικότητα και η αποτελεσματικότητα  οποιουδήποτε αγώνα για την υπεράσπιση  της δημόσιας περιουσίας συνδέεται αναγκαστικά με το χαρακτήρα της, δηλ. αν αυτή αποτελεί ή όχι κοινωνικό αγαθό και αυτό εξαρτάται άμεσα από την τάξη που έχει την εξουσία.
Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι:
Τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις θα  σταματούν στην εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου  που έχει  διαμορφωθεί από Ε.Ε. και Ελληνικές κυβερνήσεις, οπότε θα ενσωματώνονται στην πολιτική της ΕΕ;
Ή τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις θα οδηγούν σε ανατροπές με στόχο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του;
Ας προβληματιστούν οι Μηχανικοί,  οι εργαζόμενοι .
Ρόδος 11Σεπτεμβρίου 2014