Καρέ-καρέ η δουλειά του ανθρώπου που φτιάχνει αναπηρικά αμαξίδια για ζώα


Συναντιόμαστε στο εργαστήριό του. Συμμαζεύει τα απομεινάρια της δουλειάς της προηγούμενης μέρας, φροντίζει τον Φάνη, το αδέσποτο γατί με το οποίο μοιράζεται πλέον, σχεδόν επί ίσοις όροις, τον χώρο, και ετοιμάζεται για την επόμενη κατασκευή του.

Ο Φάνης διεκδικεί την προσοχή του κι εμείς αρχίζουμε τις ερωτήσεις. Ο Βασίλης Τζιγκούρας, κεφάτος, ήρεμος και συγκεντρωμένος, βουτάει στην αγκαλιά του τον Φάνη, που εκτοξεύεται από τοίχο σε τοίχο, απαντά στις ερωτήσεις μας και τακτοποιεί τον πάγκο του. Σωλήνες, ιμάντες, ρόδες από παιδικά ποδήλατα, αυτά είναι τα υλικά του. Με αυτά θα πετύχει κάτι πολύ σπουδαίο: Θα χαρίσει σε ένα ζώο, που δεν μπορεί πια να περπατήσει μόνο του, ένα μέρος της χαμένης του ανεξαρτησίας. Κι εμείς τον παρακολουθούμε από το μηδέν, να τρυπάει, να βιδώνει, να μετράει και να κόβει. Αργότερα θα είμαστε παρόντες τη στιγμή που το σκυλί θα φορέσει το αμαξίδιό του και θα ανακαλύψει πως μπορεί και πάλι να κινηθεί. Τι μεσολαβεί; Προφανώς οι γνώσεις του Βασίλη και η τεχνική του. Αλλά και αγάπη του και ο σεβασμός του για τα ζώα, η αγάπη και η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τη δουλειά του. Αυτό που ο ίδιος θεωρεί «χρέος» του, όπως λέει: το να βοηθάει.

IMG_3410

Ήταν κάτι που ήθελε να κάνει, δηλώνει στο newsbeast.gr. Και η «ευκαιρία» ήρθε όταν απολύθηκε από την προηγούμενη δουλειά του και αποφάσισε να βιοποριστεί κάνοντας αυτό που αγαπά. Δεν επαναπαύεται, δεν μεμψιμοιρεί και δεν του αρέσει ο οίκτος προς τα ζώα. Κλαίει όμως κι εκείνος, σαν μικρό παιδί, όταν βλέπει ένα ανάπηρο ζώο να κινείται και πάλι, χάρη στη συμβολή του.

Το «βιογραφικό» του δεν περιορίζεται σε σκυλιά και γάτες, που ίσως κανείς θα φανταζόταν. Περιλαμβάνει ακόμα κουνέλια, μια χελώνα και ένα αρκουδάκι! Ο Ούσκο, που εντοπίστηκε τραυματισμένος στη σπονδυλική στήλη, στα Σκόπια, βρέθηκε στη φιλόξενη αγκαλιά του Αρκτούρου και χρειάστηκε βοήθεια για να περπατήσει ξανά. Τη βοήθεια του Βασίλη, ο οποίος αναμετρήθηκε με κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ, και, με συνέπεια και υπευθυνότητα, κατάφερε να δει τον Ούσκο να κινείται και να παίζει, όπως το επιτάσσει η άγρια φύση του.

IMG_3395

Για τους ανθρώπους που του λένε «εδώ χάνονται άνθρωποι κι εσύ ασχολείσαι με τα ζώα» λέει πως «υπάρχουν κι αυτοί, κανείς δεν είναι τέλειος» και διαπιστώνει πως η φιλοζωική παιδεία στην Ελλάδα θέλει ακόμα δουλειά.

Πολλή δουλειά κάνει πάντως και ο ίδιος. Έχοντας ήδη φτιάξει 500 αμαξίδια και με αρκετές «παραγγελίες» να τον περιμένουν, ξέρει πως έχει μπροστά του πολλές ακόμα συγκινητικές στιγμές, δίπλα σε ένα ζώο που θα μπορέσει να ξαναπερπατήσει, να ξανατρέξει, να ξανανιώσει «αρχηγός και άρχοντας», όπως ο ίδιος λέει. Κι εκείνος θα είναι εκεί.

– Πώς ξεκίνησε όλο αυτό για σένα;

Ήθελα να το κάνω για να βοηθήσω τα ζώα όσο μπορούσα, έχω μεγαλώσει με ζώα. Έκανα έρευνα αλλά φοβόμουν να κάνω το βήμα γιατί έχουμε να κάνουμε με ζωές, με αναπηρία, το θέμα είναι σοβαρό. Ξεκίνησα με ένα ηλικιωμένο λυκόσκυλο, 14- 15 χρόνων, το οποίο είχε εκφυλιστική νόσο. Μέσω ενός κοινού φίλου, οι κηδεμόνες του με ρώτησαν αν μπορώ να του φτιάξω ένα αμαξίδιο. Έκανα τον σταυρό μου και το’ κανα. Πήγε πάρα πολύ καλά αλλά δεν μου άρεσε, αυτή ήταν η σπίθα, ότι δεν μου άρεσε το αμαξίδιο. Το έκανα καλύτερο, πήγε πάρα πολύ καλά., το δεύτερο αμαξίδιο το χειριζόταν άψογα, και μάλιστα το είχα φτιάξει από σωλήνες αποχέτευσης, PVC. Από ‘κει και πέρα ξεκινήσαμε και πάει χωρίς σταματημό. Ασχολούμαι με αυτό δύο χρόνια και δύο μήνες.

IMG_3486

– Πόσα αμαξίδια έχεις φτιάξει;

Περίπου 500. Μου έχουν ζητηθεί από Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Ολλανδία και τώρα έχω και την πρώτη παραγγελία από Αμερική. Οι Έλληνες παραγγέλνουν από Αμερικανούς αλλά τώρα μία Αμερικάνα παρήγγειλε από εμένα. Αυτό θα το στείλω αλλά βασικά πάω παντού. Υπάρχουν περιπτώσεις που πάω και αφιλοκερδώς, το θεωρώ χρέος.

– Τι υλικά χρησιμοποιείς;

Αλουμίνιο, ιμάντες, ειδικά μαξιλαράκια, ρόδες από παιδικά ποδήλατα. Συνεργάζομαι και με μία φίλη που έχει μηχανή γαζώματος και μου φτιάχνει κάποια πράγματα, που ράβονται ειδικά.

– Φτιάχνεις και αμαξίδια για ζώα που δεν μπορούν να κουνήσουν τα μπροστινά πόδια;

Είναι πιο δύσκολο για τα μπροστινά πόδια, πολύ λίγοι κατασκευαστές στον κόσμο φτιάχνουν τέτοια αναπηρικά αμαξίδια. Έχω φτιάξει τέσσερα αλλά θέλει πολλή δουλειά και είναι πολύ δύσκολο, είναι πολύ δύσκολη η τεχνική. Σε μία περίπτωση, το σκυλί δεν μπορούσε να το χειριστεί και κάναμε το αμαξίδιο από δίτροχο τετράτροχο, τότε το κατάφερε. Αυτό που είναι για τα πίσω πόδια, όλα τα ζώα που το χρειάστηκαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το δέχθηκαν.

IMG_3439

– Ποιο είναι το κόστος των αμαξιδίων;           

Ξεκινούν από τα εκατό ευρώ, συνήθως αυτά προορίζονται για αδέσποτα γιατί βγαίνουν ίσα- ίσα τα λειτουργικά έξοδα. Μπορεί να φτάσουν και τα 300 ευρώ αν είναι κάποια πολύ εξειδικευμένη κατασκευή ή κάποιο πολύ βαρύ ζώο.

– Είναι πια αυτή η δουλειά σου;

Ναι, το έχω κάνει επάγγελμα. Ήμουν υδραυλικός, με έδιωξαν κι εμένα μαζί με άλλους πόσους. Οι μόνοι πόροι μου ήταν η αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας. Κάποια στιγμή αυτά τελείωσαν και είπα κάπως πρέπει να βιοποριστώ. Πλέον το έχω κάνει επάγγελμα, προσπαθούμε να ξεκινήσουμε μια εταιρεία. Εκτός από τα αμαξίδια θα πουλάμε και κάποιες μπλούζες και μέρος των εσόδων θα πηγαίνει σε φιλοζωικούς σκοπούς.

– Είσαι, δηλαδή, από τους ανθρώπους που έκαναν την κρίση ευκαιρία;  

Ξέρω’ γω… Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα καθίσει στην καφετέρια να κλαίει. Θα καθίσω, αλλά όχι για να κλαίω. Είμαι άνθρωπος που και στα 60 αν μου δοθεί ευκαιρία να αλλάξω επάγγελμα, πιστεύω θα το κάνω, δεν επαναπαύομαι πουθενά. Επίσης, ανεξάρτητα από το εάν υπάρχει κρίση ή όχι, δεν είμαι της λογικής «δουλίτσα, μισθουλάκι, οικογενειούλα, γυναικούλα, παιδάκι, σπιτάκι, αυτοκινητάκι». Θέλω κάτι που να με ευχαριστεί, έχω την οικογένειά μου, έχω τη γυναίκα μου αλλά δεν είμαι των στερεότυπων. Υπάρχει δεν υπάρχει κρίση, έτσι σκέφτομαι.

IMG_3402

– Πόσος χρόνος απαιτείται για ένα αμαξίδιο;

Χρειάζεται να μετρήσω το σκυλί, ίσως και να κάνω κι ένα ραντεβού ή να μιλήσω με τον κτηνίατρό του σε κάποια ιδιαίτερη πάθηση. Και μετά να φτιάξω το αμαξίδιο… Χρειάζομαι μια ολόκληρη μέρα.

– Και τη στιγμή που πας σε ένα σπίτι, παίρνεις ένα σκυλί που δεν μπορεί να περπατήσει και του φοράς το αμαξίδιο, τι γίνεται;

Εννιά στα δέκα κάνουν πολύ συγκεκριμένες κινήσεις, κοιτάζουν δεξιά – αριστερά τις μπάρες, αν και τις έχω όσο πιο πίσω γίνεται, και μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα τα περισσότερα έχουν φύγει, έχουν εξαφανιστεί. Εκτός από κάποια γεροντάκια και κάποια άλλα, που το περιεργάζονται λίγο περισσότερο. Μέσα σε δευτερόλεπτα χαίρονται, νιώθουν ανεξάρτητα, νιώθουν άρχοντες, αρχηγοί, πάρα πολύ ωραία. Εμάς μας πιάνουν τα ζουμιά, τρελαινόμαστε. Αυτές είναι πολύ ωραίες στιγμές, από την πρώτη μέχρι την τελευταία δεν έχει αλλάξει τίποτα.

IMG_3458

– Μετά από λίγες ημέρες ή εβδομάδες τι feedback έχεις;

Πολλοί κηδεμόνες μου λένε πως δεν πονάει η μέση τους, γιατί δεν χρειάζεται πια να κουβαλάνε τόσο! Γίνονται βόλτες, υπάρχει ανεξαρτησία, τα ζώα το φοράνε κάποιες ώρες της μέρας και αλλάζει η ζωή τους. Κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να μην υπήρχε η αναπηρία, διευκολύνεται η ζωή τους. Έχουν ένα εξτρά εργαλείο για να ζήσει ένας σκύλος ή μία γάτα και να μη θανατωθεί, γιατί κάποτε έπαιζε κι αυτό.

– Υπάρχουν στην Ελλάδα άλλοι που να κάνουν τη δουλειά σου;

Ναι, υπάρχουν. Είναι και κάποιοι φίλοι μου από τη βόρεια Ελλάδα, Θεσσαλονίκη και Αλεξάνδρεια, και άλλοι.

– Έχεις ακούσει σχόλια του τύπου «εδώ χάνονται άνθρωποι, κι εσύ ασχολείσαι με τα ζώα»;

Κλασικά, πάρα πολλά. Να’ ναι καλά, ας βοηθήσουν αυτοί τους ανθρώπους να βοηθάω εγώ τα ζώα. Αλλά δεν βοηθούν, αυτός που κρίνει θεωρώ ότι δεν βοηθάει. Δεν δίνω σημασία σε τέτοιους ανθρώπους. Εγώ έρχομαι σε επαφή με κόσμο που αγαπά πολύ τα ζώα, όποιος ενδιαφέρεται για αμαξίδιο ενδιαφέρεται πάρα πάρα πολύ και για το ζώο του. Οπότε δεν έρχομαι πολύ σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους. Υπάρχουν κι αυτοί, κανείς δεν είναι τέλειος.

IMG_3419

– Όταν είσαι έξω στον δρόμο, με ένα σκυλί με αμαξίδιο, τι σχόλια και τι βλέμματα εισπράττεις συνήθως;

 

Διαβάστε περισσότερα εδώ 

Αφήστε τα σχόλια σας

σχόλια

33 Shares
Share33
Tweet
Share
+1
Pin
Stumble