Αποχαιρετισμός – Του Γιώργου Χατζηδιάκου

img_1487a

Ένας  συνηθισμένος αποχαιρετισμός

πίστευα  πως ήταν

βλέποντας

τη  βαλίτσα στο ένα σου  χέρι

και στο  άλλο, το δικό της ,

απαλά να κρατάς

 

Σαν τα χρώματα του δειλινού

Όταν τον ήλιο αποχαιρετούν

 

ένοιωσα πως κάτι περίμενες

ίσως  ένα μη  φύγεις/  να σου πει

 

διαψεύστηκα

όταν άκουσα,  μέσα από τα σφιγμένα  της  χείλη

ένα  απλό χάρηκα να κομπιάζει 

 

Δε θυμάμαι ,αν  παρηγοριάς 

φιλί  σου έδωσε 

 

τα μάτια έκλεισες

το  κεφάλι είδα που  έγειρες  αργά, 

μη δει / το  δάκρυ  που  κύλισε,

δεν  ήθελες / δεν έπρεπε

αδύναμος να φανείς 

 

όταν  δίπλα μου πέρασες

Πρόσεξα

τον ιδρώτα που κύλαγε

στο πρόσωπο 

Τα μάτια που θολά ήταν

την αβεβαιότητα  που μαζί σου  έσερνες 

όταν  κατάλαβες

πως / ξύπνιος  ήσουν 

μα  μοναχός 

Γιώργος Χατζηδιάκου 12079520_10208173894970195_5523940000076625549_n