Άγνωστη συνήθεια – Του Γιώργου Χατζηδιάκου

Loneliness

Σαν έρθει το πρωί

Συνήθεια έχει γίνει

το ίδιο πάντα σκηνικό

η εικόνα  ίδια μοιάζει  

Μια άγνωστη

σε ‘ένα παράθυρο, στ’ αντικριστά

Γλυκό Χαμόγελο  σκορπάει.

μια καλημέρα

ψίθυρος ακολουθεί

Που χάνεται

μες τη βουή του  δρόμου

ώσπου η  οπτασία 

εξανεμίζεται ,

την πλάτη της  γυρίζει

Μέσα στις έγνοιες του κι αυτός

σκυφτός ανάσα να μη παίρνει

Ως το απόγευμα κρατά  το ίδιο σκηνικό

Μα αλλάζει,

Όταν Εκείνη η άγνωστη

φιγούρα ποια γνωστή  

ετοιμάζετε να  φύγει

με μια υπόκλιση μικρή

και ένα χαμόγελο

γλυκό, στα χείλη

το χέρι της

κουνάει  απαλά,

που

με αύριο , το  ορμηνεύει

μέσα από τα χείλι

ένα «γεια» ακολουθεί

που  ποτέ του δεν   ακούει  

αυτός, ίσως  προλάβει ,

πριν  χαθεί

ένα ευχαριστώ να πει

να της  χαμογελάσει

τώρα

στο σκηνικό αυτό 

μόνος  του έχει μείνει 

σκύβοντας, χαμογελά 

πρέπει να  συνεχίσει

 

Γιώργος Χατζηδιάκου 12079520_10208173894970195_5523940000076625549_n